ภาษามือ...

ภาษามือ...

วันนี้ผมจะเขียนอะไรสั้น ๆ
หรืออาจไม่สั้นก็ไม่แน่ใจ

เขียนตามประสาคนชรา นามแดงชรา

  • รัก
    5
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    2

11 ความเห็น

 
แดงชรา

ถ้าไม่มีออกแขก ก็ไม่ใช่แดงชรา
อยู่ ๆ จะให้เข้าเรื่องเลย ก็ไม่ใช่แดงชรา

วันนี้ไปธุระมาระหว่างนั่งแท๊กซี่ รถมันติดผมก็นั่งคิดอะไรไป
แน่นอนหนีไม่พ้นเรื่อง 6 ตุลา

เมื่อเช้าเข้ามาอ่านเห็นกระทู้ 6 ตุลา ร่ำ ๆ จะเขียนคอมเม้นแล้ว
แต่ ไม่ดีกว่า เพะราะมีนัดกับหมอตอนสาย ๆ

กลับมาบ้านก็ปวดตัวเลยขอเอนหลังนอนดูข่าวบ้าง ซีรี่ย์บ้าง
ตอนนี้ค่อยยังชั่วแล้ว มานั่งหน้าคอมได้ตามความตั้งใจ

  • รัก
    3
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    2
 
แดงชรา

อ่ะเล่าละ

ตอนผมยังเป็นเด็กเล็ก ๆ อายุน้อยยังเข้า โรงเรียนไม่ได้
พ่อ-แม่ผมต้องทำงานทั้งคู่

พ่อ...บางวันมีงานก็ไป ไม่มีงานก็อยู่เลี้ยงผม

เวลาพ่อไปทำงานต้องเอาผมไปฝากบ้านป้าคนหนึ่ง จ้างแกเลี้ยง
ทีนี้ป้าสำลีแกแก่แล้ว ส่วนมากคนที่ดูแลผมจะเป็นลูกสาวแกชื่อพี่ตุ๊กตา

ผมเรียกแกสั้น ๆ ว่าพี่ตา

สำหรับผมพี่ตา...เป็นผู้หญิงที่สวย ตาโต ผิวขาว
แต่แกไม่เคยพูด เพราะแกเป็นใบ้

แกใจดีกับผมมาก ไม่เคยดุ หรือตีผมเลย ทั้งที่ผมซนจนได้ฉายาว่าไอ้ลิงเล็ก

แกไม่ได้เรียนหนังสือ สมัยนั้นการศึกษาไทยยังเข้าไม่ถึงคนพิการเท่าไหร่
แต่ แกมีวิธีรับมือกับเด็กดื้อและซนอย่างผมได้อย่างไม่นาเชื่อ

เวลาผมงอแง แกจะวาดการ์ตูนให้ผมดู
แกเขียนเป็นเรื่องราวให้ผมเข้าใจได้เองโดยไม่ต้องมีคำบอกเล่า

ภาพแต่ละภาพมันบอกเรื่องราวอยู่แล้ว หรือเป็นเพราะผมเป็นคนที่มีสมองไม่เหมือนเด็กคนอื่นไม่รู้ ทำให้ผมอยู่กับพี่ตาได้โดยไม่ต้องสื่อสารด้วยคำพูด แค่ภาพเท่านั้น เราก็เข้าใจกัน

  • รัก
    4
  • ฮ่าฮ่า
    4
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    0
 
แดงชรา

พี่ตาวาดภาพสวยมาก สวยจนแกวาดการ์ตูนขายได้เป็นรายได้เสริม
ผมจำวันแรก ๆ ที่อยู่กับพี่ตาไม่ได้ เพราะเด็กมาก

มารู้ตัวอีกทีผมก็เข้าโรงเรียนวัดแล้ว
แต่ก็มาอยูบ้านแกทุกเย็น และวันหยุด

และมารู้ตัวว่าเพื่อน ๆ มองผมเป็นเด็กประหลาดไม่เหมือนพวกเ้ค้า

เพราะผมไม่ค่อยพูดคุย เวลาเพื่อนคุยกับผม ผมจะใช้ภาษามือตอบ
คือพี่ตาสอนให้ผมใช้ภาษามือกับแก ผมเลยติดที่จะใช้ภาษามือมากกว่าคำพูดคุย

เช่นเพื่อนถามว่า ไอ้แดงมึงทำการบ้านมาป่ะวันนี้
ผมขี้เกียจทำการบ้านจนโดนครูตีบ่อย ๆ
แทนที่ผมจะตอบว่า เปล่ากูไม่ได้ทำ

ผมก็จะแค่สั่นหน้า

ถ้าเพื่อนถามว่าวันนี้พ่อให้ตังมากี่สลึง

พ่อให้ตังผมมาวันล่ะสลึง

แต่ผมไม่ตอบเพื่อน แค่ชูนิ้วชึ้ให้ดูว่ามีแค่สลึงเดียว

  • รัก
    3
  • ฮ่าฮ่า
    0
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    5
 
แดงชรา

เพืิ่อนและครูต่างสงสัยว่าผมไม่เต็มหรือป่าวมั้ง
ก็แค่สงสัยแต่ไม่มีใครรู้ว่าผมโดนเลี้ยงดูโดยคนเป็นใบ้หูหนวก

เพื่อนผมมารู้เรื่องราวก็ตอนที่ผมพาพวกมันไปซื้อการ์ตูนที่บ้านพี่ตา
และมันเห็นผมส่งภาษามือคุยกับพี่ตา จนมันงง

"ทำไมเอ็งทำมือทำไม้แบบนั้นล่ะ"
"แล้วเอ็งคุยกับพี่เค้ารู้เรื่องด้วยเหรอ"
"อ้อ...พี่ตาเป็นใบ้แล้วเอ็งล่ะเป็นอะไร เป็นใบ้ครึ่งพูดได้ครึ่งเหรอวะไอ้แดง"

"ไอ้เฮี่ย" นี่คือคำด่าที่ผมตอบได้ชัดเจนที่สุดในตอนนั้น เมื่อโดนเพื่อนล้อ

  • รัก
    0
  • ฮ่าฮ่า
    5
  • ว้าว
    6
  • เศร้า
    0
 
แดงชรา

แล้วเรื่องนี้ก็เข้าหูคุณครู
วันหนึ่งพ่อมาส่งผมมาส่งที่ รร. คุณครูก็ขอคุยกับพ่อ โดยที่ผมไม่ได้อยู่ฟังด้วย

ผมเลยไม่รู้ว่าเค้าคุยอะไรกัน แต่มา่รู้ทีหลังว่าเป็นเรื่องผมกับพี่ตา
เพราะเย็นวันนั้นผมได้ยินพ่อแม่คุยกัน ประมาณว่า อย่าให้ผมไปอยู่กับพี่ตาเหมือนก่อน

นาน ๆ ให้ไปมาหาสู่กันที

ครูบอกว่าลูกจะไม่มีพัฒนาการ ในการพูด

ผมจับคำพูดได้แค่นี้ ก่อนที่พ่อและแม่จะบอกให้ผมอยู่ติดบ้าน อย่าไปหาพี่ตาบ่อย ๆ เหมือนเดิม

  • รัก
    2
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    5
  • เศร้า
    1
 
แดงชรา

ใหม่ ๆ ผมก็ไม่เชื่อนะ แอบไปหาพี่ตาทุกวันเหมือนเดิม

แต่พอโตขึ้น มีเพื่อนแถวบ้านมาชวนเล่นบ่อย ๆ ก็เริ่มห่างพี่ตา

การไปวิ่งเล่นน้ำฝน หรือโขมยผลไม้ในสวนเจ้าของที่ มันน่าตื่นเต้นและสนุก

ผมเลยห่างพี่ตาไปเรื่อย ๆ 

 

ผมเริ่มพูดคุยกับคนอื่นเท่า ๆ กับเด็กปกติ แต่ก็นับว่าเป็นไม่ค่อยพูด ไม่ช่างเจรจาเหมือนเด็กคนอื่น

แต่ ผมเป็นชอบฟัง ชอบอ่าน

 

ในสมุดพกผมคุณครูจะเขียนว่า เด็กชายแดงซุกซน ไม่ค่อยทำการบ้าน ชอบอ่านหนังสือ และเป็นคนสุขุม ?

 

ถ้าคุณครูผมยังอยู่เห็นผมเหมือนทุกวันนี้ แกคงจะเขียนเพิ่มเติมมาว่า 

ดช.แดงปากจัดมาก

  • รัก
    0
  • ฮ่าฮ่า
    2
  • ว้าว
    3
  • เศร้า
    3
 
แดงชรา

พ่อแม่ก็เบาใจที่เห็นผมเริ่มพูดคุยมากขึ้น
แต่สิ่งหนึ่งที่ติดเป็นนิสัยคือ ผมจะไม่ค่อยพูดคุยกับใคาเท่าไหร่ โดยเฉพาะกับคนที่ไม่สนิท

มันเป็นนิสัยที่ติดตัวมาจนถึงวันนี้

คนในครอบครัวจะรู้กัน โดยเฉพาะลูก ๆ

ผมจะสื่อสารกับพวกเค้าด้วยสายตามากกว่า เช่น ใช่ ไม่ใช่
ไม่ชอบ ไม่พอใจ ดีใจ หัวเราะ โกรธ

หรือบางทีผมก็ใช้วิธีสื่อสารกับพวกเค้าด้วยการเขียนโน๊ต

ลูกเคยถามว่าทำไมผมเป็นแบบนี้ เมื่อเค้าโตขึ้นและเริ่มสังเกตุ
ผมก็ค่อย ๆ เล่าให้พวกเค้าฟัง บางทีก็เล่าติด ๆ ขัด ๆ บ้าง เพราะความคิดมันไปไกลแล้ว แต่คำพูดมันตามไม่ทัน

บางทีก็เล่าให้ฟังด้วยการเขียน หรือวาดภาพ
ผมเล่านิทานให้ลูกฟังตอนเด็กก็ด้วยการวาดภาพเป็นส่วนมาก ผมว่านี่ผมคงติดมาจากพี่ตา

แต่เวลาพูดทันความคิด คำพูดมันก็จะพรั่งพรูออกมาเอง ในบางครั้ง
ทุกวันนี้ผมอยู่คนเดียว ยิ่งไม่้ค่อยได้พูด เป็นบางคนคงอึดอัด แต่สำหรับผมไม่เลย

ผมดำเนินชีวิตด้วยความคิดที่อยู่ในหัว คิดมากจนผมหงอกจะเต็มหัวแซงหน้าเพื่อนในวัยเดียวกันไปหลายคน

  • รัก
    0
  • ฮ่าฮ่า
    0
  • ว้าว
    6
  • เศร้า
    1
 
แดงชรา

วันนี้ตอนรถติดนั่งคุยกับคนขับแท๊กซี่ คุยกันแก้เบื่อ
คุยไปคุยมามาจบที่เรื่อง 6 ตุลา

คนขับแกเล่าอะไรให้ผมฟังเป็นฉาก ๆ
ผมประมาณเอาว่า อายุแกคงไม่มากน้อยกว่าผมเท่าไหร่ เพราะแกทันเหตุการณ์ในครั้งนั้น

และแกคงไม่คิดว่าตาแก่โกโรโกโส ท่าทางขี้โรคแบบผม จะรู้ข่าวบ้านเมือง
แกคงคิดว่าผมคงเหมือนคนแก่ส่วนมาก ที่ไปทาแป้งที่ต้นไม้ หรือไม่ก็ไปนั่งดูดวง

หรือไม่...แกก็คงคิดว่าผมคงออกบวชในวัยหลังเกษียณในอีกไม่ช้า
หรือไม่...ก็คงว่าเป็นคนแก่ที่ไม่พอใจอะไรเด็ก ๆ ก็จะออกมาไล่ให้ออกจากบ้าน
หรือไม่...ก็เป็นแก่ที่ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาด่าลูกหลานก็ยัดเรื่องมึงชังกู

หรือไม่...ก็เป็นคนแก่ที่หาข้อแกตัวไม่ได้ก็ร้องไห้แล้วบอกว่าพวกเอ็งเข้าใจผิด

หรืิอไม่...แกคงคิดว่าผมเป็นคนแก่ที่วัน ๆ หนึ่งนั่งติดเก้าอี้ ไม่ยอมลุก

ถ้าแกถามผมมาเป็นคำพูดผมจะตอบแกสั้น ๆ ว่า

ผมเกลียดเก้าอี้ครับ

  • รัก
    2
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    3
 
หลวงพี่เตี้ย

บอกตรงๆ ถ้าเป็นยุคนี้
เด็กที่ไม่พูดในห้องเรียน
จะเป็นสุดที่รักของคุณครูทุกคนครับ
หายากมาก
5555

  • รัก
    4
  • ฮ่าฮ่า
    3
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    1
 
3 ส

ใช่

  • รัก
    0
  • ฮ่าฮ่า
    2
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    4
 
ชาติอนุรักษ์

เล่าเรื่องได้น่าติดตามและสนุก

น่าจะวัยใกล้ ๆ กัน .... ตอนเรียนประถมต้น ได้เงินค่าขนมวันละ 2 สลึง และช่วง ป.1 ยังมีโอกาสได้ใช้กระดานชนวน

  • รัก
    3
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    4